Oki is een kater van nu alweer 16 jaar. Als klein mini katertje heb ik hem in Vlissingen bij een famillie opgehaald, ik zette hem op de bank en daar bleef hij gewoon zitten. Met z’n grote ronde oogjes keek hij om zich heen. Een paar dagen later was hij ziek, last van zijn darmpjes, snel naar de dierenarts. Deze dacht dat het katje nog maar 5 weken oud was, veel te jong natuurlijk om al bij de mama poes weg te zijn, maar met goede zorgen en aangepast voedsel zou het moeten lukken.
Oki herstelde snel, gekookte kip met witte rijst, hij vond het heerlijk, nu nog steeds trouwens, en ‘lekkere brokjes’. Brokjes die ik bij de dierenwinkel in Vlissingen kocht, nu heb ik nog wel eens brokjes die daar op lijken en als ik dan ‘lekkere brokjes’ roep, veert hij helemaal op, vol verwachting rent hij naar het bakje en eet hij de brokjes. Soms wel een klein beetje teleurgesteld, want de ‘echte’ lekkere brokjes heb ik nooit meer.
Oki was altijd een kater die je een beetje met rust moest laten, dat geknuffel e.d. daar hield hij niet van. Als je hem oppakt begint hij flink te mopperen ‘Bah, humbug!’ zou hij zeggen als kon praten. Nu hij ouder is wil hij wel heel veel ‘geknuffeld’ worden, een beetje met z’n kopje boven je benen hangen is al op schoot zitten voor het zwarte beestje, en aaien, het liefst heel lang. ‘s Nachts ligt hij altijd in de gang beneden in zijn mandje. Wij horen hem dan dikwijls miauwen, te roepen eigenlijk meer, hij heeft dit altijd al wel gedaan, maar nu wordt het wel heel erg. Ik heb een gekeken op internet en veel katten hebben daar last van als ze ouder worden, kattendementie. We hebben geprobeerd het mandje op onze slaapkamer neer te zetten en dan bij ons te laten slapen, zodat we gelijk kunnen reageren als hij ‘de weg kwijt is’, maar Oki heeft nog nooit van verandering gehouden. Hij trippelt dan toch weer naar beneden en gaat in de gang op de koude vloer liggen. En om nu te zorgen dat hij toch bij ons gaat slapen denk ik dat we hem te veel moeten kwellen en ons doel daarmee voorbij schieten. Dus het mandje staat weer gewoon beneden in de gang. We hebben een bejaarde in ons midden, een zorgen kindje, nou hij kan alle zorg krijgen die hij nodig heeft.
Monet, (de grijze poes) had ik al toen ik Oki ging halen, Monet is altijd een beetje z’n moeder geweest. Maar Monet is 8 jaar geleden ziek geworden, waarna we haar hebben moeten laten inslapen. Ik denk dat Oki haar altijd wel heeft gemist, volgens mij is hij toen al meer gaan ‘roepen’. Als hij aan het slapen is, vertelt hij een heel verhaal, hij kijkt dan rond, legt zijn kopje neer en gaat weer slapen.
5 jaar geleden hebben we er twee jonge poesje bijgehaald om Oki iets minder alleen te laten zijn, Tasha en Kyra. We kozen voor twee omdat dat minder druk zou zijn voor de oudere kater, dat bleek een goede keus, ze speelden lekker met z’n tweeen en lieten de rare ‘zwarte blazende grote kater’ met rust, nou ja af en toe ook niet dan moest er natuurlijk flink worden uitgedaagd.
Kyra is volgens Oki het minst irritant, zij kan dan ook heel voorzichtig lekker ietwat tegen hem aan gaan liggen, hij kijkt dan op en ziet dat het Kyra is en vindt dat goed. Tasha mag niet te dicht bij hem komen, hij vindt haar wel irritant, maar dat heeft ze ook aan zichzelf te danken. Soms gaat ze achter de deur zitten en wachten tot hij binnenkomt en dan even laten schrikken, heel leuk, Oki denkt daar anders over. Zo af en toe wil ze wel eens een klap uitdelen, maar die actie is weer snel over want eigenlijk is het ook wel een grote zwarte kater!
Dus nu nog veel plezier van onze drie katten, maar maak mij wel zorgen om onze oude zwarte man. Ik ga straks nog maar een stukje kipfilet halen en deze koken met een beetje rijst, dan kan hij weer lekker smikkelen, en binnenkort maar weer een keer naar Vlissingen, kijken of ze de ‘echte’ lekkere brokjes nog hebben.
